روایتی تلخ از یک ناهنجاری شهری در گچساران!

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی‌ «آفتاب گچساران» ،یاسر مرادی_ این روزها اگر در خیابان‌های گچساران رانندگی کنید، شاید عجیب‌ترین مسافر خودروها را ببینید؛ کیسه‌زباله‌ای که با اعتماد کامل روی صندوق‌عقب خودرو نشسته، بی‌آنکه کمربند ایمنی بسته باشد! مسافری که معلوم نیست مقصدش سطل زباله است یا نخستین دست‌انداز، پیچ خیابان یا وسط بزرگراه. پدیده‌ای که اگرچه در ظاهر ساده به نظر می‌رسد، اما پشت آن بی‌توجهی به حقوق شهروندی، قانون و سیمای شهر نهفته است.

در گچساران، ظاهراً برخی رانندگان به این نتیجه رسیده‌اند که صندوق‌عقب خودرو جای حمل وسایل است و سقف آن جای حمل زباله! کیسه‌زباله را با خیالی آسوده روی صندوق‌عقب می‌گذارند و راه می‌افتند؛ گویی زباله هم حق دارد از هوای آزاد لذت ببرد.

اما این سفر معمولاً پایان خوشی ندارد. چند تکان، یک دست‌انداز یا یک پیچ کافی است تا کیسه‌زباله از خودرو جدا شود و وسط خیابان فرود بیاید. چند ثانیه بعد هم خودروهای عبوری آن را به صدها تکه تبدیل می‌کنند و نتیجه، خیابانی است که بیشتر به محل تخلیه پسماند شباهت دارد تا معبر شهری.

بدتر از آن، انگار بعضی‌ها اصلاً برنامه‌ای برای رساندن زباله به مخزن ندارند. از نگاه آنان، مهم این است که زباله از خانه خارج شود؛ اینکه کجا روی زمین بیفتد، چه کسی آن را جمع کند یا چه منظره‌ای از شهر به‌جا بگذارد، موضوعی است که ظاهراً به دیگران مربوط می‌شود.

این رفتار فقط چهره شهر را زشت نمی‌کند؛ بلکه سلامت عمومی و ایمنی تردد را نیز به خطر می‌اندازد. کیسه‌ای که ناگهان مقابل خودرویی دیگر روی زمین می‌افتد، می‌تواند باعث ترمزهای ناگهانی، انحراف خودرو و حتی تصادف شود. از سوی دیگر، پخش شدن زباله‌ها، آلودگی محیط و افزایش هزینه‌های پاک‌سازی را به دنبال دارد؛ هزینه‌ای که درنهایت از جیب همه شهروندان پرداخت می‌شود.

درحالی‌که راه‌حل، به ساده‌ترین شکل ممکن، مقابل چشم همه قرار دارد؛ کافی است کیسه‌زباله داخل صندوق‌عقب خودرو قرار گیرد و در نخستین مخزن زباله تخلیه شود. نه شهر آلوده می‌شود، نه راننده نگران افتادن زباله خواهد بود و نه پاکبانان مجبور می‌شوند هر روز نتیجه بی‌مبالاتی دیگران را جمع کنند.

نکته مهم‌تر اینکه این رفتار، فقط یک ناهنجاری اجتماعی نیست؛ بلکه تخلف قانونی نیز محسوب می‌شود. بر اساس ماده ۲۰۶ آیین‌نامه راهنمایی و رانندگی، حمل زباله به شکلی که موجب ریختن آن در معابر شود، تخلف است و راننده می‌تواند مشمول اعمال قانون شود؛ بنابراین، این موضوع صرفاً یک توصیه اخلاقی نیست؛ بلکه یک الزام قانونی نیز به شمار می‌رود.

اکنون زمان آن رسیده است که شهرداری، پلیس راهور و دستگاه‌های فرهنگی، این پدیده را جدی بگیرند. فرهنگ‌سازی از طریق رسانه‌ها، مدارس، فضای مجازی و نصب پیام‌های آموزشی باید در اولویت باشد و در کنار آن، برخورد قانونی با متخلفان نیز بدون اغماض اجرا شود. تجربه نشان داده است که ترکیب آموزش و قانون، مؤثرترین راه برای اصلاح رفتارهای اجتماعی است.

البته مسئولیت فقط بر دوش دستگاه‌ها نیست. شهروندی از خانه آغاز می‌شود؛ از همان لحظه‌ای که تصمیم می‌گیریم زباله را کجا بگذاریم. اگر هر یک از ما سهم خود را در حفظ پاکیزگی شهر بپذیریم، گچساران دیگر شاهد «زباله‌های فراری» نخواهد بود. شهر، خانه مشترک همه ماست؛ خانه‌ای که سزاوار نیست زباله‌ها پیش از رسیدن به مخزن، در خیابان‌هایش پیاده شوند.

انتهای خبر/