کدخبر: ۶۲۰۵۴
۱۳ اردیبهشت ۱۳۹۴ ساعت ۱۰:۳۶
چاپ

یادداشت/

الماس هایتان را روز روشن به یغما می برند

عذاب می کشم وقتی کامیون های بیگانه ای استان و منطقه ام را ترک می کنند در حالیکه خالی می آیند ‌و پراز طلای سبز و گونه های نادر گیاهی برمی گردند.

به گزارش آفتاب جنوب،ای مردمان سرزمین تعصب و غیرت و برنو و اسب ٬ چشمتان گرم کدام خواب شده که ناموس کوهستان های سربه فلک کشیده استانمان اینچنین مفت به تاراج می رود؟من جوان ایلاتی خاک توام ای سواران وجنگجویان کوهستان های زاگرس شما را چه شده که اینچنین کز کرده اید؟

 

دل ما هم بز و پازن و قوچ کوهی می خواهد! دل ما هم نگین های سبز و نایاب تورا می خواهد ماهم هوس کرفس و بن سرخ و قارچ و.. کرده ایم ماهم دلمان تنگ شده برای کبک و شاهین و آهویی که بوی چویل کوه های خودمان را می دهد.کجایید مردان جوقا به دوش؟؟

 

اسبمان لنگ شده یا بختمان به خواب رفته که جلوی چشمان کورمان ثروت غارون و دل افروز و ماغر و دنا و خامی را باتاخت و تاز به تاراج می برند؟

 

هیچ می دانید از گیاهان کوهی ما بهترین داروهای گیاهی دنیا تهیه می شوند؟

 

هیچ میدانید کرفسی که دزدان ریشه اش را نابود کرده اند در دنیا کمیاب است؟

 

هیچ می دانید طبیعت دل انگیز وسرسبزمان دیری نمیپاید که دود می شود و نابود می شود؟

 

هیچ می دانید پدرانمان راجع به آهو و قوچ های کوهی قصه نمی بافتند و سراسر کوهستان هایمان میدان تاخت و تاز آهو و یوزپلنگ و گونه های اصیل جانوری بوده؟

 

جاشیر و کرفس و قارچ و آویشن و... فرزندان ما را به کدامین گناه و به چه قیمتی اینچین ارزان حراج میکنند ؟

 

من هم از همین ایل و همین خاکم من هم حق دارم دلواپس غنیمت های خدادادی ام باشم وقتی نگاه دولت ها به خاک من ماورای بی عدالتیست.

 

سواران جوقا به دوش کجایید که به من حق بدهید که خواسته ی ناچیزم مدیریت منابع طبیعی ام باشید که بدانم کی میبرد و به کجا میبرد؟ من منفعت های حاصله را برای خودم که نه برای سرزمینم میخواهم ! عذاب میکشم وقتی کامیون های بیگانه ای استان و منطقه ام را ترک می کنند در حالیکه خالی می آیند ‌و پراز طلای سبز و گونه های نادر گیاهی برمی گردند.

 

آیا بازهم برنو به دستان از خاک برخیزند وجلوی این غارت را بگیرند یا وقت آن شده که قلم به دستان تکانی به خودشان بدهند؟؟

 

جناب مسئولی که جای کدخداها و بزرگان و ریش سفیدان نشسته ای (یاعلی)

 

من جوان ایلاتی همین استانم مطالبه ام حفظ ٬ مدیریت و سیانت از آخرین داشته هایمان است ، گیاهانم که هیچ و شکارهای خوش اندامم که هراز گاهی یا فروخته می شوند و یاشام و نهار ازما بهتران می شوند ،بلوط هایم نیز زغال استان های همجوار می شوند ٬ کرفس نایاب و طبیعت غنی ام نیز هر روز در جلوی ادارات دولتی به قیمتی وحشتناک ساده لوحانه بفروش میرسد.

 

آری قلم هایتان را بچرخانید که زمانه با برنو به دستان خوب تا نکرد و ناله ی اسب هایشان به تاریخ سپرده شد کاری کنید که کودک هایمان وقتی به دنا و غارون و ماغر وخامی و دل افروز میروند به جای افسوس خوردن لبخند بزنند. لبخند بنشانید و یا کناربکشید تا جوقایمان را به دوش بزنیم...

 

انتهای پیام/م

نظرات

نظرات شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.