پروژه‌های «جگرخون‌کن» در گچساران!

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی‌ «آفتاب گچساران» ، گچساران امروز در بسیاری از نقاط خود چهره یک کارگاه عمرانی را به نمایش گذاشته است؛ کارگاهی که در نگاه نخست می‌تواند نشانه حرکت، توسعه و تلاش برای بهبود زیرساخت‌های شهری باشد. خیابان‌هایی که زیرسازی می‌شوند، معابری که آسفالت می‌شوند، جدول‌هایی که احداث یا اصلاح می‌شوند، بلوارهایی که در حال شکل‌گیری هستند و پروژه‌های آب و فاضلابی که برای اصلاح زیرساخت‌ها اجرا می‌شوند، همگی در ذات خود اتفاقاتی ارزشمند و ضروری برای آینده شهر به شمار می‌روند.

اما توسعه فقط به شروع پروژه خلاصه نمی‌شود؛ توسعه زمانی معنا پیدا می‌کند که پروژه در زمان مناسب، با کیفیت مطلوب و کمترین آسیب به زندگی روزمره شهروندان به نتیجه برسد.

مشکل دقیقاً از همین نقطه آغاز می‌شود

امروز در بخش‌هایی از گچساران، پروژه‌هایی را می‌بینیم که فعال هستند، اما سرعت اجرای آن‌ها با انتظارات مردم و ضرورت‌های مدیریت شهری همخوانی ندارد. کنده‌کاری‌ها، حفاری‌ها، خاک‌برداری‌ها، عملیات زیرسازی، جدول‌گذاری و آسفالت اگر در مدت‌زمان مشخص انجام و جمع‌آوری شوند، بخشی طبیعی از فرآیند توسعه شهری هستند؛ اما وقتی همین عملیات برای مدت طولانی در معابر اصلی و محلات باقی می‌مانند، مسئله از «اجرای پروژه» به اختلال در زندگی شهروندان تبدیل می‌شود.

مردم باید رفت‌وآمد کنند، کسب‌وکار داشته باشند، دانش‌آموزان باید به مدرسه بروند، بیماران باید به مراکز درمانی دسترسی داشته باشند و خودروهای امدادی، خدماتی و عمومی باید بتوانند بدون مانع در سطح شهر تردد کنند؛ بنابراین هر پروژه شهری، علاوه بر نقشه فنی و جدول زمان‌بندی، باید یک پیوست جدی برای مدیریت ترافیک، کاهش گردوغبار، حفظ دسترسی مردم و کنترل مزاحمت‌های محیطی داشته باشد.

توسعه‌ای که نباید به فرسایش صبر مردم تبدیل شود

هیچ شهروندی مخالف آبادانی شهر نیست. اتفاقاً مطالبه اصلی مردم، اجرای همین پروژه‌هاست؛ اما مطالبه آن‌ها این است که وقتی پروژه‌ای آغاز می‌شود، زمان آغاز و پایان آن روشن باشد و مدیریت اجرایی اجازه ندهد پروژه‌ای کوچک، ماه‌ها به یک معضل بزرگ تبدیل شود.

گاهی پروژه‌ای که ازنظر اجرایی می‌تواند در یک بازه کوتاه، مثلاً یک تا سه ماه، به مرحله بهره‌برداری برسد، به دلایل مختلف ماه‌ها ادامه پیدا می‌کند. در این میان، مردم با یک سؤال ساده مواجه می‌شوند: چرا پروژه تمام نمی‌شود؟

پاسخ‌هایی مانند تعدیل، مشکلات اعتباری، کمبود منابع، مسائل پیمانکاری و هماهنگی میان دستگاه‌ها ممکن است در برخی موارد دلایل واقعی تأخیر باشند، اما برای شهروندی که هر روز از یک مسیر خاکی، حفاری‌شده یا نیمه‌تمام عبور می‌کند، مسئله اصلی همچنان پابرجاست: چه زمانی این پروژه تمام می‌شود؟

اگر محدودیت مالی وجود دارد، آیا نباید پیش از آغاز پروژه، منابع و توان اجرایی آن به‌طور دقیق بررسی شود؟ اگر اعتبار وجود دارد، چرا سرعت عملیات پایین است؟ اگر پیمانکار با مشکل مواجه شده، دستگاه اجرایی چه برنامه‌ای برای رفع مشکل دارد؟ و اگر پروژه به دلیل تعدیل یا مسائل فنی متوقف یا کند شده است، چرا مردم نباید از وضعیت و زمان‌بندی جدید آن مطلع باشند؟

پاشنه آشیل پروژه‌های شهری؛ هماهنگی یا نبود مدیریت واحد؟

یکی از موضوعاتی که باید با جدیت بیشتری مورد بررسی قرار گیرد، هماهنگی میان دستگاه‌های اجرایی است. در پروژه‌های شهری معمولاً چند دستگاه به شکل مستقیم یا غیرمستقیم درگیر هستند. آب و فاضلاب، شهرداری، دستگاه‌های خدمات‌رسان، پیمانکاران، دستگاه‌های اجرایی و سایر مجموعه‌ها باید پیش از آغاز عملیات، برنامه‌ای هماهنگ داشته باشند.

این قابل قبول نیست که یک مسیر تازه آسفالت شود و مدت کوتاهی بعد برای اجرای یک عملیات دیگر دوباره کنده شود؛ یا پروژه‌ای آغاز شود اما هماهنگی لازم برای تکمیل همزمان بخش‌های مختلف آن وجود نداشته باشد. هر بار کنده‌کاری و بازگشت دوباره ماشین‌آلات، علاوه بر هزینه مالی، هزینه اجتماعی و روانی نیز برای مردم ایجاد می‌کند. شهروندان نباید احساس کنند خیابان‌های شهر به محل آزمون و خطای دستگاه‌ها تبدیل شده‌اند.

پیمانکار؛ مسئول اجرای پروژه، مردم؛ پرداخت‌کننده هزینه تأخیر

در پروژه‌های عمرانی، پیمانکار باید مطابق قرارداد، برنامه زمان‌بندی و تعهدات خود عمل کند. دستگاه اجرایی نیز وظیفه دارد بر روند اجرا نظارت داشته باشد و در صورت مشاهده کندی غیرقابل توجیه، پیگیری لازم را انجام دهد.

 هزینه تأخیر نباید فقط روی دوش مردم قرار بگیرد

وقتی یک خیابان ماه‌ها مسدود یا نیمه‌مسدود است، کسبه اطراف پروژه آسیب می‌بینند، تردد شهروندان دشوار می‌شود، گردوغبار افزایش می‌یابد و احتمال حادثه نیز بیشتر می‌شود؛ بنابراین تأخیر یک پروژه صرفاً یک مسئله فنی یا قراردادی نیست؛ بلکه مستقیماً با کیفیت زندگی مردم ارتباط دارد.

اگر پیمانکار به هر دلیل قادر به ادامه کار با سرعت مناسب نیست، باید راهکار قانونی و اجرایی مشخصی برای آن وجود داشته باشد. مردم نمی‌توانند تا پایان اختلافات، مشکلات مالی یا تغییرات قراردادی، هزینه اختلال را پرداخت کنند.

پروژه خوب، پروژه‌ای است که به‌موقع تمام شود

مسئولان شهری و دستگاه‌های اجرایی گچساران باید یک بار دیگر پروژه‌های فعال در سطح شهر را از منظر زمان‌بندی، میزان پیشرفت، مشکلات موجود و زمان دقیق بهره‌برداری بررسی کنند. مردم حق دارند بدانند هر پروژه چه زمانی آغاز شده، چه میزان پیشرفت دارد، چه مشکلی باعث تأخیر شده و چه تاریخی برای پایان آن تعیین شده است.

شفافیت در این زمینه نه‌تنها مطالبه مردم، بلکه به نفع خود مدیران نیز خواهد بود؛ زیرا وقتی زمان‌بندی پروژه روشن باشد، مطالبه‌گری نیز بر اساس اطلاعات دقیق انجام می‌شود. گچساران به پروژه‌های عمرانی نیاز دارد؛ اما بیش از آن به مدیریت دقیق پروژه‌ها نیازمند است.

هیچ‌کس مخالف توسعه نیست. هیچ شهروندی از ساخت خیابان، بلوار، اصلاح شبکه آب و فاضلاب، زیرسازی یا آسفالت ناراضی نیست. آنچه مردم را ناراضی می‌کند، پروژه‌ای است که شروع می‌شود اما پایانش مشخص نیست.

بنابراین مطالبه روشن است: یا پروژه‌ای را شروع نکنید که امکان تکمیل آن وجود ندارد، یا اگر شروع کردید، آن را با برنامه، سرعت، نظارت و مسئولیت‌پذیری به پایان برسانید.

 هنر مدیریت شهری؟

گچساران نباید شهری باشد که مردم در آن هر روز با پروژه‌های نیمه‌تمام، حفاری‌های طولانی، گردوغبار، ترافیک و مسیرهای مختل‌شده دست‌وپنجه نرم کنند. توسعه باید آرامش بیشتری به شهروندان بدهد، نه اینکه ماه‌ها صبر و حوصله آنان را آزمایش کند.

امروز شاید گچساران یک کارگاه عمرانی باشد؛ اما هنر مدیریت شهری این است که این کارگاه را در کوتاه‌ترین زمان ممکن به شهری آبادتر، روان‌تر و قابل‌ترددتر تبدیل کند. مردم بیش از این پروژه‌ای نمی‌خواهند که هر روز از کنار آن عبور کنند و با خود بگویند: «این یکی بالاخره چه زمانی تمام می‌شود؟»

انتهای خبر/