اکنون نوبت مسئولان است!

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی‌ «آفتاب گچساران» ، علی احمدی در یادداشتی در خصوص حضور باشکوه مردم در 22 بهمن نوشت: در تقویم سیاسی و اجتماعی ایران، روزهایی هستند که تنها یک مناسبت نیستند؛ بلکه یادآور پیوندی عمیق میان مردم و سرنوشت تاریخی‌شان‌اند. راهپیمایی ۲۲ بهمن از همین جنس است؛ رویدادی که هرسال فراتر از یک مراسم نمادین، صحنه‌ای از حضور، باور و هویت جمعی را به نمایش می‌گذارد. امسال نیز مردم ایران با حضوری گسترده و پرشور نشان دادند که این پیوند همچنان زنده است و نه فراموشی و نه فشار مشکلات نتوانسته آن را تضعیف کند.

حضور مردم در این آیین، تنها یک گردهمایی ساده نبود؛ جلوه‌ای از اراده ملی بود که در آن نسل‌های مختلف کنار هم ایستادند. از سالمندانی که خاطره نخستین روزهای انقلاب را در ذهن دارند تا جوانانی که آینده را پیش رو می‌بینند، همگی در کنار یکدیگر تصویری از استمرار و تداوم را رقم زدند. این هم‌صدایی، نشانه‌ای از آن است که باورهای مشترک همچنان توان گردآوردن مردم در یک مسیر واحد را دارد.

باید پذیرفت که جامعه امروز ایران با چالش‌های گوناگونی روبه‌روست؛ مشکلات اقتصادی، دغدغه‌های معیشتی و مطالبات اجتماعی بخشی از واقعیت زندگی مردم است. بااین‌حال، آنچه در این حضور پرشور دیده شد، نشان می‌دهد که مردم میان مطالبه‌گری و پایبندی به هویت ملی و اعتقادی خود، تعارضی نمی‌بینند. آنان در عین مطالبه اصلاح امور، از اصول و باورهای خود فاصله نگرفته‌اند و همچنان بر حفظ استقلال و عزت کشور تأکیددارند.

این حضور، پیامی دوگانه در خود داشت؛ نخست خطاب به بیرون از مرزها که نشان می‌داد ملت ایران در برابر فشارها و تهدیدها، انسجام خود را حفظ کرده است. دوم خطاب به درون، برای مدیران و مسئولانی که باید این سرمایه اجتماعی را قدر بدانند. مردمی که باوجود دشواری‌ها همچنان درصحنه حضور دارند، انتظار دارند نتیجه این وفاداری را در بهبود شرایط زندگی، عدالت در توزیع فرصت‌ها و صداقت در حکمرانی مشاهده کنند.

در این میان، جلوه‌های انسانی راهپیمایی نیز قابل‌توجه بود. حضور خانواده‌ها، نوجوانان و حتی کودکانی که همراه بزرگ‌ترها در این مراسم شرکت داشتند، بیانگر انتقال یک فرهنگ و هویت از نسلی به نسل دیگر است. این حضور نشان می‌دهد که باورهای اجتماعی و ملی تنها در قالب شعار باقی نمانده، بلکه به تجربه زیسته تبدیل‌شده است. چنین تجربه‌ای سرمایه‌ای ارزشمند برای آینده هر جامعه محسوب می‌شود.

از سوی دیگر، بازتاب این حضور در رسانه‌ها و افکار عمومی نیز نشان داد که این رویداد فراتر از یک رخداد داخلی دیده می‌شود. در جهانی که روایت‌ها نقش تعیین‌کننده‌ای در شکل‌دهی به افکار عمومی دارند، حضور مردم خود به یک پیام تبدیل شد؛ پیامی که نه از طریق سخنرانی‌ها، بلکه با واقعیت میدان منتقل گردید. مردمی که در خیابان‌ها حاضر شدند، در حقیقت روایت خود را از هویت و تعلقشان بیان کردند.

اما اکنون پرسش اساسی اینجاست: پس‌ازاین نمایش همبستگی، چه باید کرد؟ پاسخ روشن است. مسئولان باید این حضور را نه صرفاً به‌عنوان یک مناسبت گذرا، بلکه به‌عنوان نشانه‌ای از اعتماد عمومی تلقی کنند. اعتماد، سرمایه‌ای است که اگر پاس داشته نشود، به‌سادگی قابل‌بازسازی نیست؛ بنابراین، وظیفه مدیریت کشور آن است که با کارآمدی، شفافیت و تلاش برای رفع مشکلات، پاسخ عملی به این همراهی بدهد.

ملت ایران در بزنگاه‌های مختلف نشان داده است که در میدان حضور، پیشگام است. اکنون زمان آن رسیده که مدیریت اجرایی و تصمیم‌گیران نیز در میدان عمل پیشگام باشند. بهبود شرایط اقتصادی، توجه به عدالت اجتماعی، تقویت امید در میان جوانان و ایجاد فرصت‌های برابر، کمترین انتظار مردمی است که بارها وفاداری خود را اثبات کرده‌اند.

درنهایت باید گفت راهپیمایی امسال، تنها یادآور گذشته نبود؛ بلکه نگاهی به آینده نیز داشت. این حضور نشان داد که سرمایه اجتماعی همچنان پابرجاست و می‌تواند پشتوانه‌ای برای حرکت به‌سوی پیشرفت باشد. اگر این سرمایه با مدیریت هوشمندانه همراه شود، مسیر توسعه هموارتر خواهد شد. در غیر این صورت، فرصت‌های ارزشمند از دست خواهد رفت.

بازهم مردم با حضور خود دشمن را مأیوس کردند و نشان دادند که تعلق به سرزمین و باورهایشان ریشه‌دار است. اکنون نوبت مسئولان است که همپای این مردم، با عمل و تدبیر، امید را تقویت کنند و پاسخ شایسته‌ای به این اعتماد بدهند؛ پاسخی که در آن خدمت صادقانه، عدالت و کارآمدی در اولویت باشد. تنها در این صورت است که این حضورها از یک مناسبت سالانه، به سرمایه‌ای ماندگار برای آینده کشور تبدیل خواهد شد.

انتهای خبر/