روایتی از شهید "عبدل خواجه زاده"/ شهید بود که شهید شد

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی آفتاب جنوب،آبان‌ماه سال ۱۳۶۰ پس از فارغ التحصیلی از تربیت معلم یزد به عنوان مدیر مدرسه راهنمایی شادگان وارد آن روستا شدم و در اولین روزها در یک بازی فوتبال با جوان دارای محاسن و بلند بالایی که وقار و جدیت مشخصه اش بود ، آشنا شدم .

تازه از جهاد سازندگی به آموزش و پرورش منتقل شده بود ،با ثبات و راسخ قامت از امام و انقلاب اسلامی و آرمانهای نظام دفاع می کرد و تعبد و تعهد را در رفتار و کلام متجلی می‌ساخت .خیلی زود مجذوبش شدم و او شد مراد من .

به عنوان مسئول خدمات اداره به باشت رفت و مدتی بعد "ستار هدایت خواه" در شادگان به عنوان دبیر ادبیات به جمع ما پیوست و با دعا و نماز شب و روحیه معنوی جای خاصی در جمع بدست آورد و با درخواست مدیریت آموزش و پرورش  "سید قدرت الله حسینی" من هم در باشت به جمع اداری ها پیوستم و با عبدل دو سال هم اتاق و همکار اداری و حزبی شدم.

 با محوریت عبدل هم دفتر حزب جمهوری اسلامی در باشت راه افتاد، هم ترکیبی جوان انقلابی و سرشوق کار و تلاش در آموزش و پرورش عاشقانه و دلسوزانه امور کلاس و درس و اعزام به جبهه و تشییع جنازه شهداء را دنبال می‌کردند هم عصرها وظیفه پخش و نمایش فیلم در روستاها و تشکیل کلاس نهضت سوادآموزی .

در تمام فعل و انفعالات سیاسی و اجتماعی و خدماتی "عبدل" جلودار و ماها جمعی ۵۰ نفره پیرو و حاضر در صحنه .سال ۶۳ در یک اعزام ۱۲۰ نفر از فرهنگیان باشت به رهبری این مرد عازم جبهه‌ها شدیم و در دشت عباس تیپ المهدی(عج) همه در یک گردان به فرماندهی "حسین گوش بر" معروف به "اشلو" سه ماه را گذراندیم و چه زیبا گذشت با عبادات و راز و نیاز و ذکر و دعا و رزم شبانه .

(ستار هدایت خواه،محسن پرور ،اکبر و علی محمد علیزاده ،حسین جلیلی ،زالی راهی ،هجیر جلال فر،عبدالمحمد موسوی ،سلیمان خاکی و... شب‌های خط پدافندی عملیات رمضان و مانورهای رزم شبانه و تمرینات صبحگاهی و زیارت سوزناک عاشورای روزانه پاسدار حضوری جانشین گردان و ... زمستان سال ۶۴ مجددا عبدل و جمع  دوستان به جبهه رفتند و من را جا گذاشتند .

خبر شهادت سردار

روزهای آخر اسفند ماه عملیات بدر صورت گرفت و بنا به شرایطی یک اعزام فوق العاده در گچساران پیش آمد و لذا روز ۲۸ اسفند با اون اعزام راهی دیار مردان جبهه و جنگ به شوق دیدار یاران دلبندم از جمله عبدل خواجه زاده راهی شدم ،اما چه خبر تلخ در بدو ورود دریافت نمودم .

با دو اتوبوس ما را به "دب حردان" که موقعیت تیپ احمدبن موسی(ع) بود بردند ، خسته و گرسنه در حالی به پادگان رسیدیم که اذان مغرب هم گذشته بود ،به محض پیاده شدن جمعی از بچه‌های گچساران آمدند ،سپهدار رحمانی و چند عزیز دیگر از واحد بهداری مثل شریف خواجه زاده آمدند و با محبت مرا به واحد مذکور به عنوان امدادگر بردند و هم آقای رحمانی تلخترین خبر در گوشی را برایم بیان و چون پتکی بر سرم فرود آوردند : «امروز در خرمشهر "عبدل خواجه زاده" شهید شده» تا چند لحظه‌ای بهت و بغض کیش ماتم کرد و گفتند که برادرش شریف هم خبر ندارد!؟.

از بچه ها فاصله گرفتم و در گوشه ای از نمازخانه پادگان گریستم تا کمی سبک شوم و آنگاه با مشورت آقای رحمانی خبر بیماری شدید کا محمد پدر شریف را ساخته و پرداخته نمودیم و قرار شد که رحمانی هم مرخصی خودش و شریف را بگیرد و شریف را همراهی تا پیکر برادر عبدل را ملاقات نماید آنهم در گچساران .

شب نمیدانم چطور خوابیدم ،فردای روز بعد مرا به جزیره مینو اعزام و در مراسم چهلم توفیق زیارت آرامگاه شهید عبدل را در روستای فتح فاتح دلها یافتم و وصیتنامه شهید را که به امانت نزد من بود بنابه دستور شیخ مهربانی ها در مراسم قرائت نمودم و بدی نطریق وداعی دردناک با شهید بهشتی منطقه صورت گرفت .

امروز باید تعبیر شهید سلیمانی را با باور عمیق در مورد عبدل جهادگر بکار برد که :" عبدل ابتدا شهید بود که شهید شد" .

راوی یدالله مرادی

انتهای پیام/