ای کاش به مزارت نمی‌آمدم!

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی‌ «آفتاب گچساران» ، یاسر مرادی _ غروب پاییزی بود؛ از آن غروب‌هایی که انگار آسمان هم دلش گرفته و بغضی فروخورده در سینه دارد. خسته از هیاهوی روزگار و دل‌گرفته از بی‌مهری زمانه، در جاده مسیر امامزاده جعفر بودم که ناگهان دلم هوای زیارت کرد؛ هوای مزار شهید گمنامی که در روستای تلخاب شیرین گچساران آرام گرفته است.

با خودم گفتم شاید در این غروب دلگیر، بتوانم کنار مزار یک مسافر آسمانی، غبار خستگی را از دلم بتکانم و دوباره جان بگیرم. دلم هوای شهدا کرده بود؛ همان مردانی که روزی از جان خود گذشتند تا ما امروز در آرامش زندگی کنیم.

این روزها، گچساران و استان کهگیلویه و بویراحمد بار دیگر به عطر حضور سه شهید گمنام تازه‌تفحص‌شده مزین شده‌اند. سه مسافر آسمانی که روز سه‌شنبه ۱۹ آبان‌ماه، عطر حضورشان در شهرم پیچید و قرار است هم‌زمان با سالروز شهادت حضرت فاطمه زهرا (سلام‌الله‌علیها)، در یاسوج و مارگون تشییع و به خاک سپرده شوند.

در میان این حال‌وهوای آمیخته با عطر شهادت، ذهنم دوباره به سوی شهید گمنامی رفت که سال گذشته، هم‌زمان با ایام شهادت حضرت فاطمه زهرا (س)، بر دستان مردم قدرشناس روستای تلخاب شیرین تشییع شد و در خاک این دیار آرام گرفت.

مردم آمدند، اشک ریختند، بدرقه‌اش کردند و با دلی آکنده از عشق و ارادت، پیکر مطهرش را به خاک سپردند. او آمد تا مهمان همیشگی این سرزمین باشد؛ مسافری که نامش را نمی‌دانستیم، اما خوب می‌دانستیم که برای آرامش امروز ما چه بهایی پرداخته است.

اکنون یک سال از آن روز گذشته است؛ یک سال از حضور آسمانی‌اش در خاک تلخاب شیرین می‌گذرد، اما افسوس که غربت او نه‌تنها پایان نیافته، بلکه گویی در گذر زمان عمیق‌تر هم شده است. راستش را بخواهید، آنچه در آن غروب پاییزی بیش از هر چیز دلم را به درد آورد، نه تنهایی مزار بود و نه سکوت اطراف آن؛ بلکه وضعیت نامناسب آرامگاه و یادمان شهیدی بود که شایسته است زیارتگاهش مایه افتخار، سربلندی و آرامش مردم این منطقه باشد.

آمده بودم دلم را به عطر حضور شهید تازه کنم، اما با دیدن آن وضعیت، دلم بیشتر گرفت. شهدا به ما نیازی ندارند؛ این ماییم که تا همیشه وامدار ایثار، فداکاری و رشادت‌های آنان هستیم. آنان در پیشگاه خداوند جایگاهی دارند که در وصف نمی‌گنجد و چه بسا شفیع ما در سرای باقی باشند. اما این حقیقت، مسئولیت ما را در قبال پاسداشت نام و یادشان کمتر نمی‌کند.

یک سال از تدفین این شهید والامقام گذشته است، اما کوتاهی و بی‌توجهی برخی متولیان، همچنان سایه سنگین غربت را بر مزارش گسترده است. گویی این مسافر آسمانی پس از سال‌ها گمنامی در خاک، هنوز هم باید در غربت و بی‌نشانی روزگار بگذراند.

به تعبیر سید شهیدان اهل قلم، شهید آوینی، اینان اگرچه در زمین گمنام‌اند، اما در آسمان و در بلندترین مراتب قرب الهی، نام‌آشناترین‌اند؛ مقام و منزلتشان چنان بلند است که در شمار برگزیدگان و مقربان الهی قرار می‌گیرند. اما مگر قرار است گمنامی شهید، بهانه‌ای برای بی‌توجهی ما باشد؟ مگر نه اینکه فلسفه تشییع و تدفین شهدای گمنام در شهرها و روستاها، زنده نگه داشتن فرهنگ ایثار و شهادت، انتقال ارزش‌های دفاع مقدس به نسل‌های آینده و ایجاد پیوندی عمیق میان مردم و آرمان‌های شهداست؟

پس چگونه می‌توان پذیرفت که پس از گذشت نزدیک به یک سال، یادمان این شهید عزیز همچنان از ابتدایی‌ترین جلوه‌های احترام و رسیدگی محروم باشد؟ نبود یک یادمان در شأن این شهید، فقدان سنگ‌نوشته‌ای که هویت و روایت حضورش را برای زائران بازگو کند و خلاصه شدن نشانه مزارش به یک بنر خاک‌گرفته، تصویری رنج‌آور و تأسف‌بار از وضعیت این مکان مقدس به نمایش گذاشته است.

بنری که نه می‌تواند جای سنگ یادمان را بگیرد، نه روایتگر حماسه یک عمر ایثار است و نه پاسخگوی اشتیاق مردمی که برای زیارت این مسافر آسمانی قدم به این مکان می‌گذارند. بی‌تردید، این وضعیت با هدف اصلی ترویج و تعمیق فرهنگ ایثار و شهادت از طریق میزبانی شایسته از پیکرهای مطهر شهدای گمنام در فضاهای عمومی و شهری همخوانی ندارد.

باید از خود بپرسیم؛ زائرانی که در طول این یک سال به این مکان مقدس آمده‌اند، شهروندانی که از کنار آن عبور کرده‌اند و به‌ویژه نسل جوانی که قرار است با فرهنگ ایثار و شهادت آشنا شود، از مشاهده چنین وضعیتی چه تصویری در ذهن خود ثبت کرده‌اند؟ آیا شایسته است یادمان مردی که روزگاری جان خود را برای سربلندی این سرزمین فدا کرد، امروز چنین غریبانه و بی‌نشان باقی بماند؟ اینجا سخن از گلایه‌ای شخصی یا مطالبه‌ای تشریفاتی نیست؛ سخن از حرمت نام شهید، مسئولیت اجتماعی و ادای دینی است که هیچ‌گاه از دوش ما برداشته نمی‌شود.

از مسئولان شهری، بنیاد شهید و امور ایثارگران و دیگر دستگاه‌های متولی انتظار می‌رود با احساس مسئولیت بیشتر، هرچه سریع‌تر برای ساماندهی، تکمیل و احداث یادمانی شایسته در محل آرامگاه این شهید گمنام اقدام کنند. این مطالبه، خواسته‌ای فراتر از توان مسئولان نیست؛ خواسته‌ای حداقلی برای پاسداشت مقام جوانی است که روزی همه داشته‌هایش را برای ما به میدان آورد.

اما بگذارید دوباره به همان غروب پاییزی برگردم؛ به لحظه‌ای که روبه‌روی مزارت ایستادم و دلم شکست.با خودم گفتم:آمده بودم زیارتت، اما سنگ و نشانی نداشتی تا بدانم چند ساله بودی؛ کجا تفحص شدی؛ در کدام گوشه این سرزمین جان دادی و چه روزی مهمان این خاک شدی.

نه سنگ‌نوشته‌ای بود که از تو بگوید، نه نشانی که قصه آمدنت را روایت کند و نه یادمان شایسته ای که رهگذری را لحظه‌ای به تأمل وادارد. تو هنوز هم گمنامی؛ هنوز هم بی‌نشان و مظلومی و انگار غربتت پس از بازگشت از سال‌ها اسارت خاک، ادامه دارد.

آمده بودم کنار مزارت آرام بگیرم، اما این بار من بودم که باید مثل همیشه سرم را پایین می‌انداختم. شرمنده و سرافکنده شدم... ای کاش به مزارت نمی‌آمدم! ای کاش نمی‌دیدم که پس از یک سال، هنوز هم آن‌گونه که شایسته مقام آسمانی توست، از تو میزبانی نکرده‌ایم. ای کاش می‌شد از دور به تو سلام کنم و تصویر آن غربت تلخ را نبینم. اما بدان، هر لحظه و هر روز، از دور به تو سلام می‌کنم؛ به تو که بی‌نام آمدی، اما با آمدنت نام خدا در کوچه‌های این دیار پیچید. 

شهید گمنام، سلام!

خوش آمدی مسافر من...

خسته نباشی، پهلوون!

پرستوی مهاجر من صفا دادی به شهرمون

وقتی رسیدی همه جا بوی خوش خدا پیچید

 تو مگه کجا بودی!

انتهای خبر/